Porno z wielu narodów

Pozdrowienia, miłośnicy porno! Ci z nas, którzy kupowali, oglądali, kolekcjonowali i cieszyli się pornografią od czasów sprzed wynalezienia Internetu, a nawet (łyk) od czasów sprzed wynalezienia domowego urządzenia do oglądania kaset wideo, dawno zauważyli, że nie wszystkie kraje są sobie równe, jeśli chodzi o produkcję i eksport pornografii dla naszej globalnej rozrywki. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego istnieje tak duża dysproporcja?

Ranking krajów produkujących pornografię na świecie wygląda mniej więcej tak:

1. United States
2. Japonia (prawdopodobnie powinna być numerem 1)
3. Różne części Europy
4. Anglia
5. Kraje również rządzone
6. Wszyscy inni (w ogóle brak produkcji handlowej / eksportowej)

Istnieje wiele skomplikowanych czynników prawnych i kulturowych, które wyjaśniają wszystkie różnice, a im bliżej przyjrzysz się danemu krajowi, tym bardziej skomplikowane się stają. Jednak powody zazwyczaj sprowadzają się do cenzury prawnej i kulturowej/religijnej pruderyjności, które nie zawsze się pokrywają, nawet jeśli jest to typowy sposób obstawiania.

Stany Zjednoczone, na przykład, mają długą historię cenzury pornografii; chociaż w XXI wieku ściganie za obsceniczność w USA stało się dość rzadkie, to jednak wszczynano je przeciwko producentom pornografii uznanej za zbyt ekstremalną lub brutalną, co doprowadziło do dość widocznego efektu moderującego poziom pornografii BDSM i gonzo produkowanej w USA. Również produkcja pornografii w Stanach Zjednoczonych koncentruje się w kilku najbardziej liberalnych stanach, takich jak Kalifornia, gdzie lokalne przepisy i prokuratorzy są stosunkowo pobłażliwi.

Historycznie rzecz biorąc, w drugiej połowie XX wieku najbardziej sprośne porno dostępne w Stanach Zjednoczonych pochodziło z Danii, Szwecji, Niemiec i innych miejsc w Europie Północnej, gdzie prawa były (najwyraźniej) bardziej liberalne niż gdziekolwiek w Stanach Zjednoczonych. Zdecydowanie najbardziej znanymi wydawnictwami były „Color Climax” i „Swedish Erotica”, ale nie były to jedyne. Europejskie magazyny i filmy porno „XXX” oraz niemieckie filmy BDSM były (przynajmniej tak daleko, jak wiedzieli amerykańscy nabywcy) najbardziej dosadnymi na świecie.

Anglia zasługuje na wyróżnienie za dekady produkcji niezbyt wulgarnych magazynów i filmów o fetyszu, obejmujących szeroki wachlarz tematów, od chłosty, przez gumę i skórę, lewatywy, dominację kobiet, fetysz stóp, zabawy z kucykami i wiele innych. Brytyjskie porno, stale nękane oskarżeniami o obsceniczność, nigdy nie słynęło z dużej wulgarności; ale pod względem różnorodności fetyszy Brytyjczycy ustępują jedynie Japończykom. Co dziwne, Australijczycy i Kanadyjczycy nigdy nie wyprodukowali (a przynajmniej nigdy nie eksportowali) żadnej wartej uwagi pornografii.

Pod koniec lat 1980., gdy kolekcjonerzy anime i mangi zaczęli otwierać kanały handlowe przez Pacyfik między Japonią a (głównie) Kalifornią, w świadomości amerykańskiego konsumenta porno zaczęło pojawiać się, że istnieje cały wszechświat głęboko perwersyjnego japońskiego porno, ukryty za barierami językowymi, kulturowymi, handlowymi i geograficznymi. BDSM tak sprośne, jak wszystko, co kiedykolwiek widziano w berlińskim klubie skórzanym, każdy rodzaj perwersji i zboczenia, jakie może sobie wyobrazić kultura oparta na wstydzie, cosplay i fetyszowe porno każdego wyobrażalnego rodzaju i wielu rodzajów, których nigdy wcześniej nie wyobrażano sobie poza Japonią. Jasne, na początku były to głównie plotki i niedomówienia, ale gdy internet naprawdę przełamał ostatnie bariery pod koniec lat 1990., prawda w całej swojej perwersyjnej chwale eksplodowała na scenie światowej:

Zawsze tam było ; japońskie porno vintage jest bardzo popularne. To ci ludzie wynaleźli porno z mackami w cholernym XVII wieku!

Zobacz także dowolne wydanie Kitan Club , nawet z lat 1950.:

Od tego momentu światowe źródła pornografii spadają dość szybko. Kilka krajów, takich jak Tajlandia, jest znanych z pornografii transseksualnej, a w rzeczywistości niewielkie ilości pornografii uciekają z dość dużej garstki krajów w całej Azji. Jest trochę dość łagodnego materiału z Meksyku i Brazylii, trochę więcej z Hiszpanii i odrobina z RPA. Uogólniając na dużą skalę, wydaje się, że w krajach Europy Południowej i Ameryki Południowej, gdzie historycznie dominował Kościół Katolicki, produkcja pornografii na jakąkolwiek skalę jawną i komercyjną nigdy nie była możliwa ani praktyczna; a w większości krajów muzułmańskich jest to najwyraźniej całkowicie niemożliwe i/lub nie do pomyślenia.

Europa Wschodnia była przypadkiem szczególnym. Komunizm w stylu sowieckim, z przyczyn ideologicznych, które nigdy nie były dla mnie jasne, był wyjątkowo pruderyjny; nigdy nie było mowy o żadnej radzieckiej pornografii, a z krajów Europy Wschodniej „za żelazną kurtyną” niewiele. (Red China również, jak się wydaje, były w dużej mierze wolne od pornografii; w internecie jest teraz mnóstwo chińskojęzycznej pornografii, ale przyznaję się do niemal całkowitej niewiedzy, gdzie jest produkowana, wśród licznych płatów kultury chińskojęzycznej obejmującej cały świat). Ale po upadku Związku Radzieckiego nastąpił rozkwit pornograficznej kreatywności w Europie Wschodniej i w samej Rosji; połączenie słabej gospodarki i przepięknych słowiańskich modelek stworzyło miniboom porno. Ale nie było tradycji pornograficznej kreatywności, a zwłaszcza w BDSM, niektóre produkcje były śmiesznie kiepskie, a modelki szczególnie „nie były tym zainteresowane”. Z czasem umiejętności produkcyjne poprawiły się w kilku krajach i nadal pojawia się kilka bardzo dobrych filmów porno; ale w innych krajach (w tym w samej Rosji) produkcja pornografii zdaje się znów zanikać. Przypuszczam, że ma to związek z powrotem autorytarnych rządów w sojuszu z prawosławiem, ale to tylko moje przypuszczenia; wiem tylko na pewno, że nie widzę już tak wielu komercyjnych filmów porno wypływających ze studiów w Moskwie i Petersburgu, jak kilkanaście lat temu.

Dziękuję za przybycie ze mną na tę burzliwą wycieczkę po światowych źródłach pornografii!