Jedź moją rakietą

Kiedy piszę ten post, jest około tydzień od wielkiego patriotycznego święta w Stanach Zjednoczonych. Dla moich międzynarodowych czytelników to święto, podczas którego świętujemy parady, fajerwerki i mnóstwo machania flagami. Pijemy dużo piwa, jemy dużo mięsa. Jakiś polityk wygłosi przemówienie o wolności i o tym, że jesteśmy najlepszym krajem na świecie.

W tym roku nie czuję tego. Według ostatniego raportu nadal mieliśmy ponad 2,000 nieletnich uchodźców w areszcie, niektóre z nich w obozach namiotowych nieodróżnialnych od więzień, na naszej południowej granicy. A w pewnym momencie (było trochę politycznej reakcji, teraz może się to nie wydarzyć) plan zakładał wzięcie do aresztu nawet 20,000 XNUMX kolejnych dzieci uchodźców i przetrzymywanie ich jako zakładników politycznych w bezsensownej i głupiej wewnętrznej walce politycznej, którą toczymy. To państwowy terroryzm na wielką skalę. Nie sprawia, że ​​mam ochotę uczestniczyć w paradzie ani machać flagą.

Stany Zjednoczone zyskały złą reputację w XXI wieku, jeśli chodzi o prowadzenie więzień dla osób, którymi rząd gardzi:

Pomysł, że szybko rozbudowujemy takie więzienia na wzór obozów koncentracyjnych — i wypełniamy je dziećmi — nie sprawia, że ​​mam ochotę pójść i posłuchać patriotycznego przemówienia. Nie w tym roku.

Ale fajerwerki? Fajerwerki są fajne. Szczególnie nigdy nie znudzą mi się rakiety, które w zależności od projektu mają cechy systemów uzbrojenia, systemów transportu i obiektów wielkiej urody, gdy robią „Kaboom!” I oczywiście, dla faceta od porno, takiego jak ja, nigdy nie przestają być cudownie falliczne.

W epoce magazynów pulpowych widok bezbronnej bohaterki przywiązanej do rakiety lub uwięzionej w jej wnętrzu, tuż przed wystrzeleniem w kosmos lub w inne równie niebezpieczne i śmiertelnie niebezpieczne miejsce, był naprawdę powszechny. Mam teraz długą listę osób, które chciałbym nominować do podróży w tej rakiecie, ale muszę zadowolić się marzeniami, westchnieniami i życzeniami:

Jeśli chcesz być naprawdę wredny, dosłowny i ckliwy w swoich fantazjach o pokazach fajerwerków na rakiecie, artysta Gronc narysował tę ludzką postać na rakiecie w swojej serii „Explosive Girls” w 2007 roku. Jak wszystkie wybuchowe dziewczyny Gronc, wydaje się ona szalenie radosna z powodu hałaśliwego i chaotycznego pokazu świateł, który zaraz zaprezentuje:

Ze wszystkich dziewczyn na rakietach najbardziej lubię te radośnie ubrane bezdomne kobiety. Na rakiecie jest gorąco, więc nie noszą zbyt wiele ubrań, a te z pewnością pędzą przez ten cały zaciekły, rakietowy pęd, który pulsuje między ich szczupłymi, silnymi udami, prosto z naszej małej, zapadłej jurysdykcji. Mają ubrania w uroczym zawiniątku z chusteczek na kiju przewieszonym przez ramię i machają nam na pożegnanie, bo nigdy nie wrócą.

Dokąd ona idzie? Dociekliwi mężczyźni chcą wiedzieć, ale odpowiedź na to pytanie jest trudna. Jest zwrotka z piosenki komika Toma Lehrera, która podkreśla trudność:

„Kiedy rakiety wzniosą się w górę,
kogo obchodzi, gdzie schodzą?
To nie jest mój dział ”
mówi Wernher von Braun.

Wesołych świąt patriotycznych wszystkim. I nie zapomnij o pochyleniu głowy.