Όταν τα Όργια ήταν καυτά

Η πιο σεξουαλικά προοδευτική φίλη μου στο πανεπιστήμιο ήθελε να κάνει όργιο. Δεν ξέρω αν τα κατάφερε ποτέ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αν ποτέ έγινε το όργιο της , δεν με κάλεσε.

Πιθανότατα το έβγαλε. Αλλά αν το έκανε, έπρεπε να δουλέψει για αυτό. Αυτό ήταν το τέλος της δεκαετίας του 1980, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής του Ρόναλντ Ρέιγκαν. Η επιδημία του AIDS σκότωνε ανθρώπους αριστερά και δεξιά. Από την άποψη των παιδιών του κολλεγίου που ήταν πολύ μικρά για να θυμηθούν τη δεκαετία του '60, η σεξουαλική επανάσταση ήταν "Game over, man!"

Η ιδέα της φίλης μου για όργιο δεν ήταν και ιδιαίτερα μεγάλη φιλοδοξία. Μισή ντουζίνα έμπιστες φίλες, το πολύ. Χωρίς τρελά πράγματα, υποθέτω. Ήταν κοπέλα από τα προάστια, άλλωστε! Αλλά τα παιδιά της δεκαετίας του '80 ήταν ούτως ή άλλως ντροπαλά για το σώμα τους, σεξουαλικά καταπιεσμένα και κατακλύζονταν για χρόνια με προπαγάνδα «ασφαλούς σεξ» που ουσιαστικά υπόσχονταν θάνατο ή παραμόρφωση αν έκανες σεξ εκτός γάμου χωρίς προφυλακτικό ολόκληρου του σώματος και διαδικασίες απολύμανσης από ιούς Επιπέδου 5. Το να μείνεις γυμνή σε ένα δωμάτιο με πέντε ή έξι άλλους γυμνούς ανθρώπους θα ήταν ένα μεγάλο αίτημα, ακόμη και πριν αγγίξει κάποιος κάποιον άλλο.

Αυτό ήταν μόλις λίγα χρόνια αφότου πέθανε η σεξουαλική επανάσταση της «ελεύθερης αγάπης». Εκ των υστέρων, ο θάνατος ήρθε ακαριαία. Ας πιστέψουμε το Playboy, την πενικιλίνη και το αντισυλληπτικό χάπι για την άνοδο της δωρεάν αγάπης τη δεκαετία του 1960. Θα γίνω μαλάκας και θα πω ότι πήρε το πρώτο του θανάσιμο χτύπημα κατά τη διάρκεια της αστυνομικής εξέγερσης στο συνέδριο των Δημοκρατικών του Σικάγο το 1968, όταν ένα σωρό απελευθερωτικές έννοιες κατέρρευσαν σε ένα σωρό μπίλι κλαμπ. Αλλά έπεσε κουτσαίνοντας, όπως πολλά ιδανικά της δεκαετίας του 1960, αλλά και παντελόνια με περίεργα πόδια, στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1970. Η έκθεσή μου σε αυτό μέσω βιβλίων, περιοδικών, ταινιών και πραγματικών γυμνιστών χίπις, διαμόρφωσε τις προ-εφηβικές προσδοκίες μου για τον κόσμο. Και τότε, ακριβώς τη στιγμή που κατάλαβα πώς να μαστιγώσω τον δικό μου πίθηκο, μπουμ! Headshot. Νεκρή επανάσταση. Όχι άλλη δωρεάν αγάπη. Τίναξε μόνος σου, ψέκασε τον εαυτό σου με Lysol και κοίτα το στη γυναίκα σου, αν έχεις ποτέ.

Η γενιά μου έπεσε θύμα ληστείας, και το ξέραμε. Αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό. Το σεξ έγινε ξαφνικά επικίνδυνο, και ο γενικός εισαγγελέας προσπαθούσε να ξεφορτωθεί την πορνογραφία . Τα πράγματα έγιναν τόσο άσχημα που μερικά παιδιά στο κολέγιό μου ντύθηκαν «αστυνομικοί του σεξ» σε ένδειξη διαμαρτυρίας, έτρεχαν τριγύρω και έκαναν μια μεγάλη παρωδία προσπαθώντας να συλλάβουν ανθρώπους για μικρές εκφράσεις σεξουαλικότητας. Αλλά όργια; Όχι. Ως σεξουαλική φιλοδοξία, αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν στο φεγγάρι.

Μέχρι σήμερα, δεν ξέρω πόσα όργια έγιναν τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Υπήρχαν σίγουρα κάποιοι. Αλλά δεν μπορείτε να βουτήξετε στα περιοδικά για ενήλικες της ημέρας χωρίς να δείτε πολύ περισσότερες αναφορές οργίων από ό,τι φαίνονται αληθοφανείς.

Στις μέρες μας, υποψιάζομαι ότι τα όργια ήταν πάντα ως επί το πλείστον κάτι που εμπνέει φιλοδοξία. Ίσως η ιδέα των οργίων ως η απόλυτη έκφραση των ιδανικών του «ελεύθερου έρωτα» να ήταν πιο ελκυστική από την ίδια την πρακτική. Αλλά δεν ξέρω. Σίγουρα δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ για να βρω όλα τα σκίτσα με τα όργια που διακοσμούσαν αυτήν την ανάρτηση. Ίσως έτσι περνούσαν οι άνθρωποι τα βράδια του Σαββάτου το 1972;