राइड माय रॉकेट

मी हे पोस्ट लिहित असताना युनायटेड स्टेट्समधील मोठ्या देशभक्तीच्या सुट्टीपासून सुमारे एक आठवडा दूर आहे. माझ्या आंतरराष्ट्रीय वाचकांसाठी, आम्ही परेड आणि फटाके आणि ध्वज फडकावून आमचा मोठा उत्सव साजरा करतो. भरपूर बिअर प्या, भरपूर मांस खा. कोणीतरी राजकारणी स्वातंत्र्य आणि आपण जगातील सर्वोत्तम देश कसे आहोत याबद्दल भाषण करतील.

या वर्षी मला ते जाणवत नाही. शेवटच्या अहवालात आमच्याकडे अजूनही 2,000 हून अधिक सोबत नसलेली निर्वासित मुले ताब्यात होती, त्यापैकी काही आमच्या दक्षिणेकडील सीमेवर, तुरुंगांपासून वेगळे नसलेल्या तंबूत आहेत. आणि एका क्षणी (काही राजकीय उलटसुलट प्रतिक्रिया आहेत, आता तसे होणार नाही) अशी योजना होती की आणखी 20,000 निर्वासित मुलांना ताब्यात घ्यायचे आणि त्यांना राजकीय बंधक बनवून ठेवायचे या निरर्थक आणि मूर्ख अंतर्गत राजकीय लढ्यात. हा मोठ्या प्रमाणावर राज्य दहशतवाद आहे. त्यामुळे मला परेडमध्ये सहभागी होण्याची किंवा ध्वज फडकावण्याची इच्छा होत नाही.

एकविसाव्या शतकात जेव्हा सरकार तुच्छ लेखते तेव्हा तुरूंगात कारावास घेण्याची वेळ येते तेव्हा अमेरिकेने चांगली प्रतिष्ठा मिळविली आहे.

एकाग्रता शिबिरांच्या शैलीत आपण अशा तुरुंगांचा झपाट्याने विस्तार करत आहोत - आणि त्या मुलांनी भरत आहोत - या कल्पनेने मला जाऊन देशभक्तीपर भाषण ऐकण्याची इच्छा होत नाही. या वर्षी नाही.

पण फटाके? फटाके मस्त आहेत. विशेषत: मला रॉकेट्सचा कंटाळा येत नाही, ज्याच्या डिझाइनवर अवलंबून शस्त्रे, वाहतूक व्यवस्था आणि "काबूम!" जाताना उत्कृष्ट सौंदर्याच्या वस्तू आहेत. आणि, अर्थातच, माझ्यासारख्या पोर्न व्यक्तीसाठी ते आश्चर्यकारकपणे फॅलिक होण्याचे थांबवत नाहीत.

पल्प मॅगझिनच्या काळात, एखाद्या असहाय्य नायिकेला रॉकेटला बांधलेले किंवा त्यात कैद केलेले पाहणे ही एक अगदी सामान्य गोष्ट होती, जेव्हा ते रॉकेट अवकाशात किंवा अशाच एखाद्या धोकादायक आणि जीवघेण्या ठिकाणी प्रक्षेपित केले जात असे. सध्या माझ्याकडे अशा लोकांची एक मोठी यादी आहे, ज्यांना मी ह्याच रॉकेटमधील प्रवासासाठी नामांकित करू इच्छितो, पण मला आता केवळ स्वप्न पाहण्यावर, सुस्कारे टाकण्यावर आणि इच्छा व्यक्त करण्यावरच समाधान मानावे लागेल:

जर तुम्हाला तुमच्या रॉकेटवर बसून फटाक्यांच्या शोच्या कल्पनांबद्दल अगदीच अश्लील, शब्दशः आणि किळसवाण्या पद्धतीने बोलायचे असेल, तर कलाकार ग्रोंकने २००७ मध्ये त्याच्या 'एक्सप्लोझिव्ह गर्ल्स' या मालिकेसाठी ही मानवी फटाक्यांच्या रॉकेटवर स्वार होणारी व्यक्ती रेखाटली होती. ग्रोंकच्या इतर सर्व 'एक्सप्लोझिव्ह गर्ल्स'प्रमाणेच, ती सादर करणार असलेल्या गोंगाटमय आणि अव्यवस्थित प्रकाश-शोबद्दल ती कमालीची आनंदी दिसते.

रॉकेटवर बसलेल्या सगळ्या मुलींमध्ये माझ्या सर्वात आवडत्या म्हणजे त्या आनंदी, अगदी कमी कपडे घातलेल्या भिकारणी. रॉकेटवर खूप गरम असतं, त्यामुळे त्या फार कमी कपडे घालतात, आणि त्यांच्या घट्ट, मजबूत मांड्यांमधून स्पंदन करणाऱ्या त्या प्रचंड रॉकेटच्या शक्तीवर स्वार होऊन त्या नक्कीच आमच्या या छोट्याशा मागासलेल्या प्रदेशातून बाहेर पडत असतात . त्यांनी आपले कपडे खांद्यावर टाकलेल्या काठीवर रुमालाच्या एका गोंडस गठ्ठ्यात बांधलेले असतात आणि त्या आम्हाला निरोप देत असतात, कारण त्या कधीही परत येणार नसतात.

ती कुठे जात आहे? चौकशी करणाऱ्या पुरुषांना जाणून घ्यायचे आहे, परंतु उत्तर देणे कठीण आहे. कॉमेडियन टॉम लेहररच्या गाण्यातील एक श्लोक आहे जो अडचण अधोरेखित करतो:

“एकदा रॉकेट्स संपल्यावर,
कोठे ते खाली येतील याची कोणाला काळजी आहे?
तो माझा विभाग नाही, ”
वेर्नर फॉन ब्राउन म्हणतात.

सर्वांना, देशभक्तीच्या सुट्टीच्या शुभेच्छा. आणि आपले डोके खाली ठेवण्यास विसरू नका.