Kiedy orgie były gorące

Moja najbardziej postępowa seksualnie przyjaciółka ze studiów chciała urządzić orgię. Nie wiem, czy jej się to udało. Wiem tylko, że jeśli jej orgia się odbyła, to mnie nie zaprosiła.

Prawdopodobnie to zrobiła. Ale jeśli to zrobiła, musiała na to zapracować. Było to pod koniec lat 1980. w Stanach Zjednoczonych Ameryki Ronalda Reagana. Epidemia AIDS zabijała ludzi na prawo i lewo. Z punktu widzenia studentów zbyt młodych, by pamiętać lata 60., rewolucja seksualna brzmiała: „Koniec gry, stary!”

Wyobrażenie mojej przyjaciółki o orgii nie było szczególnie ambitne. Maksymalnie pół tuzina zaufanych znajomych. Żadnych sprośności, jak sądzę. Przecież to była dziewczyna z przedmieść! Ale dzieciaki z lat 80. i tak wstydziły się swojego ciała, były seksualnie stłamszone i przez lata bombardowane propagandą „bezpiecznego seksu”, która w zasadzie obiecywała śmierć lub oszpecenie, jeśli uprawiało się seks pozamałżeński bez pełnej prezerwatywy i procedur dekontaminacji wirusowej poziomu 5. Samo rozebranie się w pokoju z pięcioma czy sześcioma innymi nagimi osobami byłoby dużym wyzwaniem, nawet zanim ktokolwiek kogokolwiek dotknął.

To było zaledwie kilka lat po tym, jak rewolucja seksualna „wolnej miłości” umarła. Z perspektywy czasu śmierć nadeszła natychmiast. Przypiszmy Playboyowi, penicylinie i tabletkom antykoncepcyjnym zasługę za rozwój wolnej miłości w latach 1960. Będę dupkiem i powiem, że pierwszy śmiertelny cios zadały jej policyjne zamieszki na konwencji Demokratów w Chicago w 1968 r., kiedy to cała masa idei wyzwoleńczych upadła w powodzi pałek. Ale kulała, jak wiele ideałów lat 1960., a także spodnie z dziwacznie ukształtowanymi nogawkami, przez większość lat 1970. Moja ekspozycja na nią poprzez książki, czasopisma, filmy i prawdziwych hipisów nudystów ukształtowała moje przedpokwitaniowe oczekiwania wobec świata. A potem, mniej więcej w czasie, gdy zorientowałem się, jak wychłostać własną małpę, bum! Strzał w głowę. Martwa rewolucja. Już nie ma wolnej miłości. Zrób sobie samotną masturbację, spryskaj się Lysolem i opowiedz o tym żonie, jeśli ją kiedykolwiek będziesz miał.

Moje pokolenie zostało okradzione i zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Ale nie mogliśmy nic z tym zrobić. Seks nagle stał się niebezpieczny, a prokurator generalny próbował pozbyć się pornografii . Sytuacja stała się tak zła, że ​​kilku studentów na moim uniwersytecie przebrało się na znak protestu za „policję seksualną”, biegając i urządzając wielkie widowisko, próbując aresztować ludzi za drobne przejawy seksualności. Ale orgie? Nie. Jako seksualna ambicja, równie dobrze mogłyby się odbyć na Księżycu.

Do dziś nie wiem, ile orgii miało miejsce w latach 1960. i 1970. Na pewno było ich trochę. Ale nie można zajrzeć do ówczesnych magazynów dla dorosłych, nie natykając się na o wiele więcej odniesień do orgii, niż wydaje się prawdopodobne.

Podejrzewam, że w dzisiejszych czasach orgie zawsze były głównie kwestią aspiracji. Być może sama idea orgii jako najwyższego wyrazu ideałów „wolnej miłości” była bardziej atrakcyjna niż sama praktyka. Ale nie wiem. Z pewnością nie musiałem się zbytnio wysilać, żeby znaleźć wszystkie karykatury z orgiami zdobiące ten post. Może po prostu tak ludzie spędzali sobotnie noce w 1972 roku?